Over mezelf

Ik ben Theo Werkhoven, leraar economie, voorheen verbonden aan de Philips van Horne Scholengemeenschap in Weert. 

Sinds 1 augustus 2005 ben ik officieel met pensioen, maar pas einde schooljaar 2006 heb ik afscheid genomen. Het laatste jaar heb ik nog 2 dagen in de week gewerkt om een beetje te ontwennen.

In augustus 2004 ben ik voor het eerst met mijn gezin naar Roemenië op vakantie gegaan. We wilden wel eens wat anders dan Frankrijk en ik hoopte een goede en betaalbare contrabas te vinden.

Op de camping “El Dorado” in Gilau ontmoetten we Herman Schutrups, de campingbaas. Hij vertelde ons dat hij kort na 1989 begonnen is met het organiseren van transporten met hulpgoederen naar Roemenië en op deze manier verschillende contacten had gelegd. Met hem maakten we de afspraak dat we naar Reghin zouden gaan om een fabriek te bezoeken waar men muziekinstrumenten maakt en we zouden contact leggen met één of meerdere scholen. 

Als leraar economie, verbonden aan de Philips van Horne Scholengemeenschap, was ik zeer benieuwd of het mogelijk zou zijn om nu of in de toekomst samen te werken met één of meerdere scholen in Reghin. Het liefst in een digitale leeromgeving omdat ik daar zelf goede ervaringen mee heb. In economisch en cultureel opzicht is Roemenië natuurlijk een interessant land. 

De dag dat wij naar Reghin zouden gaan werd mijn vrouw getroffen door een virus (Herpes Simplex Encefalitis) en kwam er een wreed einde aan onze vakantie. Na een verblijf van 9 dagen in een ziekenhuis in Cluj Napoca mocht zij per vliegtuig naar Nederland worden vervoerd. Uiteindelijk heeft een jaar revalidatie er voor gezorgd dat mijn vrouw ondanks een rechtszijdige verlamming toch weer een beetje mobiel is.

Gedurende de negen dagen dat mijn kinderen en ik elke dag in het ziekenhuis te vinden waren zagen we over hoe weinig materiaal het ziekenhuis beschikte. De ziekenwagen plus uitrusting waarmee mijn vrouw vervoerd was de eerste avond was een geschenk van een brandweer uit een plaatsje in Duitsland. De shirts van de verplegers waren geschonken door de GGD van Rotterdam, enz……We zagen de armoede en de tekorten van dichtbij. De bereidheid van de medepatiënten om voor mijn vrouw te zorgen, was ontroerend. De luxe zoals we die tegenkomen in onze ziekenhuizen staat in schril contrast met de armoede die je daar aantreft. 

In die dagen werd mijn idee versterkt om via het onderwijs leerlingen in Roemenië en Nederland met elkaar in contact te brengen. Ik ga er daarbij vanuit dat als mensen elkaar leren kennen, de bereidheid tot samenwerking zal toenemen. Dit zal ook meer kansen bieden voor toerisme en handel. Deze betrekkingen zijn goed voor verdere economische activiteiten en welvaart. 
Ik ben er van overtuigd dat via het onderwijs deze ontwikkelingen gestimuleerd worden. 

Einde 2004 heb ik in Reghin contact gelegd met het gymnasium “Alexandru Ceusianu” en een fabriek waar men muziekinstrumenten maakt.

Momenteel heb ik contact met de volgende scholen: Alexandru Ceusianu, Petru Maior, Ioan Bojor, Lucian Blaga, een school voor Roma kinderen {Secundary School nr. 4) in Apalina en het Silvic college in Gurghiu. Verder lagere scholen in Comori, Moisa en Reghin. 
Later zijn hier bij gekomen het regionale ziekenhuis in Reghin, het weeshuis Tulpivan in Muresului, de Psychiatrische Rehabilitatiekliniek in Brâncoveneşti, de Asociatia Älternativa Brâncoveneşti.
Verder heb ik goede contacten op het gemeentehuis in Gurghiu, met name de burgemeester Laurentiu Boar, het gemeentehuis in Reghin o.a. met de secretaris en de afdeling onderwijs met als exponent de burgemeester mevrouw Maria Precup.
Ook heb ik contacten met de brandweer in Reghin en in Tirgu Mures. 

Op de volgende bladzijde is iets meer te vinden over de scholen