Reisverslagen‎ > ‎

2006-06 Juni

Reisverslag naar Reghin Roemenie
Deze reis is gemaakt door Arno Vervest, systeembeheerder op de TU/e en Theo Werkhoven. Het doel van deze reis is het scheppen van de mogelijkheid om in de toekomst een digitale leeromgeving te vormen tussen een aantal scholen in Nederland en Roemenie.

Nadat er in mei 2006, dank zij vooral de TU/e, een hele partij computers zijn gebracht naar 3 scholen in Reghin brengen we op deze reis een server, nog een aantal monitoren en andere spullen naar een van deze scholen, namelijk het gymnasium Alexandru Ceusianu. 
Op deze reis zal ik vergezeld worden door Arno Vervest, die als systeembeheerder werkzaam is bij de TU/e en bereid is mij te helpen bij de installatie van de server.
Voordat we deze reis gaan maken hebben we eerst een paar werkbesprekingen bij Arno en bij mij thuis. 

Maandag 12 juni 2006

's Morgens om 9.00 uur vertrekken we vanuit Heeze richting Venlo. Daarna zullen steden volgen zoals Koblenz, Frankfurt, Wurzburg, Nurnberg. De km stand van de auto is 46060 en het weer is half bewolkt. Prima weer om te reizen. De eerste stop is in het Spessart Rasthaus waar we genieten van de koffie. De eerste paar honderd km zitten er op. Er zullen er nog vele volgen. Als we op het einde van de middag Passau en de Oostenrijkse grens passeren besluiten we om rond tot een uur of acht 's avonds door te rijden en dan een hotelletje te zoeken. Mijn idee om in de auto te overnachten vind geen weerklank bij Arno. Hij oppert het idee om de vermoeiende reisdag af te sluiten met een hotelkamertje en een douche. In Wels, ongeveer 60 km over de grens vinden we om 19.40 uur een goedkoop hotelletje en sluiten de dag af met een schnitzel en een gesprek met de hotelhoudster, onder de bomen voor het hotel. We hebben dan onze eerste 900 km erop zitten, ons eerste vignet voor deze reis en de km stand is 47064.
We besluiten om de volgende dag om 7.00 uur op te staan, te ontbijten en daarna aan te rijden.

Daar ontmoeten we Rodica, lerares Engels, Ildiko, assistent manager en Silvio de vrachtwagen chauffeur. Theo Kuppens van Bumet helpt ons met het uitpakken van de pallets en de 30 dozen met computers worden in de vrachtwagen geladen.

Nadat de wagen is ingeladen rijden we naar de grensovergang bij Bors. O.a. vanwege wegwerkzaamheden staat er een kilometerslange file. Na een paar uur wachten en ondanks contact met de grenspost staan we nog steeds stil. Ik besluit om uit de rij te gaan en samen met Ildiko naar de grens de grens te rijden. Na overleg met diverse beambten en omdat het om een humanitaire zending gaat wordt ons toegezegd dat ze hun best doen om er voor te zorgen dat we binnen een paar uur aan de beurt zijn en dat Silvio uit de wachtrij wordt gehaald. Onder begeleiding van twee wagens met grenspolitie wordt Silvio na anderhalf uur met zijn vrachtwagen naar de grens begeleid. Zonder politie begeleiding zou dit tot grote problemen kunnen leiden met de andere wachtende vrachtwagen chauffeurs. Na een hele reeks plichtplegingen met de documenten, stempels, betalingen en een treuzelende beambte die alleen mijn auto af en toe open doet maar pas na ontvangst van een financiële prikkel zonder verdere controle de laatste documenten van nog meer stempels voorziet, kunnen we na 7½ uur oponthoud Roemenië binnen rijden. 

Silvio waarschuwt me dat ik zo snel mogelijk een vignet moet kopen voor de Roemeense wegen. Omdat dit vignet voor alle  wegen noodzakelijk is en er veel slechte wegen zijn wordt dit vignet ook wel een "off-the–road-vignet" genoemd. De vorige keren heb ik blijkbaar geluk gehad want ik wist niets af van een dergelijk vignet. Op de terugweg zal blijken hoe groot mijn geluk is geweest. Na een uurtje rijden besluiten we om wat te gaan eten. Op aanraden van onze gastvrouw eten we Roemeense gerechten. Na het eten rijdt Silvio met Ildiko en Rodica door naar Reghin. Omdat ze pas laat in de avond daar aan zullen komen en Simone en ik sinds zondagmorgen nauwelijks geslapen hebben spreken we af dat we elkaar dinsdagmorgen om 10.00 uur Roemeense tijd zullen ontmoeten bij de douane in Tirgu Mures waar de computers zullen worden ingeklaard. Simone en ik overnachten op de Nederlandse camping Eldorado in Gilau waar voor ons de poort nog even van het slot af moet om middernacht. Ondanks het feit dat we voor in de auto weinig ruimte hebben zijn we de volgende ochtend toch redelijk goed uitgerust.

We arriveren om 10.00 uur (11.00 uur Roemeense tijd)  op het douane terrein in Tirgu Mures waar Silvio, Ildiko en Rodica al aanwezig zijn. Het wordt lang wachten. Pas na  17.00 uur komen de beambten met papieren uit hun kantoor en beginnen de eerste vrachtwagens het terrein te verlaten. Iets na vijven kunnen wij ook aanrijden. Omdat de docenten van school, die vandaag ook bij ons zijn geweest met de nodige documenten en voedsel en Silvio de weg in Tirgu Mures goed kennen, besluit ik om hen niet te volgen als ze van de doorgaande weg afwijken. Niet veel later dan zij komen we om 18.30 uur in Reghin aan. Personeel en leerlingen staan klaar om de wagens te lossen. 

Als alles uit de vrachtwagen van Silvio is geladen nemen we afscheid van hem nadat we hebben afgesproken een avond bij hem op bezoek te komen. De kosten van dit transport, 3 dagen en 800 km, bedragen E 400.

’s Avonds slapen we in het weeshuis Casa Maria 2 nadat mijn dochter Simone en ik eerst genieten van een heerlijke maaltijd samen met George junior, leraar economie aan Ioan Bojor en Dimitrie Gherman, directeur van het dit weeshuis. Natuurlijk hoort hier ook een slokje medicijn bij; tsoika driedubbel gestookte pruimenjenever.

Na een goede nachtrust worden we volgende ochtend verwend met een uitgebreid ontbijt. Daarna gaan we naar de school Alexandru Ceusianu waar we verwacht worden door de directeur, George Atanasoaie senior. We moeten nu de donaties in orde maken voor 2 andere scholen, Ioan Bojor en de zigeunerschool in Apalina. In overleg met de directeur had ik besloten om vanuit Nederland alle goederen aan zijn school te doneren en van daaruit verder te verdelen. Dit om kosten te besparen omdat elke donatie vergezeld gaat van de nodige documenten. We moeten echter eerst nog een ander directielid overtuigen dat de computers volgens de tevoren gemaakte afspraken verdeeld zullen worden en niet allemaal voor Alexandru Ceusianu bestemd zijn. 

Besloten wordt om op vrijdag het geschil voor te leggen aan de “ Counsil of Administration”, een soort medezeggenschapraad en aan een afvaardiging van de gemeente. Op donderdagmorgen blijkt dat het overleg al op die zelfde middag zal plaatsvinden. Nadat beide partijen hun standpunt hebben toegelicht blijkt iedereen mijn voorstel volledig te steunen. Daarmee is het conflict voorbij. Pas nu hoor ik dat betreffende persoon de lening bij de gemeente heeft geregeld om de transportkosten van Debreςen naar Reghin te betalen. 

Intussen zijn op woensdag na overleg met de directeur en een aantal commissieleden de computers reeds verdeeld. Ik wil mijn auto leeg hebben en verder gaan met die zaken waarvoor ik gekomen ben. 

Op woensdag worden we om 12.00 uur Roemeense tijd op Ioan Bojor verwacht. Deze school geeft les in de agrarische sector aan leerlingen van 14 tot 18 jaar. We worden rond geleid door de directrice mevrouw Alexandrina Lupescu. Als tolk worden we begeleid door Erika Gyorgy en natuurlijk George. We bezoeken de gebouwen en gaan over het buitenterrein. Het verschil met de vaklokalen zoals je die bij ons in het beroepsonderwijs aantreft is groot. De uitrusting met instrumenten en gereedschappen doet armoedig aan. De afdeling autotechniek heeft nog niets op het gebied van de moderne autotechniek, de kassen voor de afdeling tuinbouw zijn bouwvallig en kunnen niet tippen aan de uitrusting zoals wij die kennen. Deze school wil heel graag een samenwerkings overeenkomst met een school in Nederland. In de namiddag komen docenten van Ioan Bojor en van de zigeunerschool de voor hen bestemde computers ophalen. 
's Avonds worden we opgehaald door Silvio en rijden naar zijn huis in een van de buitenwijken. Het is een prachtig huis, gelegen tegen een heuvel, met wijngaard, fruitbomen en een stukje weiland. Het ontwerp is van zijn vrouw en veel materialen komen uit allerlei streken van Europa. Als internationaal chauffeur is Silvio nooit veel thuis geweest, zijn vrouw zegt dat wel gemist te hebben. Naast de bekende tsoika moeten we ook proeven van de eigen wijn en de streekgerechten. Het wordt een late avond. 

Donderdagmiddag na het beraad op Alexandru Ceusianu  brengen we een bezoek aan het atelier van meester instrumentmaker Mihai Harsan in Breaza. We worden uitvoerig voorgelicht over de verschillende kwaliteiten van het hout, de kwaliteit van de voorbladen, hoe je een achterblad maakt, hoe je een zijkant zo mooi laat krullen enz.. Met veel liefde voor zijn vak en uit een rijke ervaring beantwoordt hij vol enthousiasme elke vraag die we hebben. 

Vrijdag brengen we een bezoek aan het atelier van Claudio Ciurba. Ook een meester instrumentbouwer. We maken kennis met zijn vader, wiens violen over de hele wereld verkocht zijn. Hij vertelt ons over een paar heel bijzondere violen die in zijn atelier werden gebouwd. Over de contacten met de vioolschool in Cremona, Italie en over zijn eigen workshop waar vaklui worden opgeleid. Onlangs heeft hij nog 2 cello’s geleverd aan het Brabants Conservatorium. Als blijk van waardering voor het hetgeen ik voor de scholen in Reghin doe geeft hij me een prachtige viool mee met de afspraak dat een deel van de opbrengst als donatie voor mijn project is. Mocht de viool bij mijn volgende bezoek aan Reghin  niet verkocht zijn dan breng ik hem terug. Ik besluit dit aanbod na enige aarzeling te accepteren, immers ik ben verantwoordelijk voor een kostbaar instrument. Het moet niet moeilijk zijn voor dit instrument een koper te vinden.
Hierna brengen we nog een bezoek aan de “Wooden Church” en de priester Damian. Dit kerkje is een belangrijk monument en bevat tal van kostbare iconen en tapijten.

Nadat we ons laatste avondmaal genieten in het weeshuis worden we verrast door een afscheidsbezoek van de directeur van Alexandru Ceusianu de heer George Atanasoaie senior van Alexandru Ceusianu en de directrice van Ioan Bojor mevrouw Alexandrina Lupescu. Ze bieden ons een prachtig kunstwerk,  het hoofd van een elegante jonge dame voorstellend.

Zaterdag morgen vertrekken we richting Nederland maar niet nadat we eerst op verzoek van mijn dochter Simone een bezoek hebben gebracht aan de prachtige middeleeuwse stad Sigisoara en het Ravenkasteel in Hunedoara. Dit betekent een aardige omweg en we overnachten dan ook nog een maal in Roemenië. Zondagmorgen staan we bij de grens voorbij Arad. Nu blijkt dat we naast het vignet voor het gebruik van de Roemeense wegen ook het bijbehorende bonnetje moeten kunnen laten zien. Hoe ik ook zoek in tassen, tussen kaarten enz.. het bonnetje is niet te vinden. Ons wordt doodleuk meegedeeld dat we de grens niet overkomen voordat we de boete van 10 miljoen Lei hebben betaald. Dit is omgerekend ongeveer E 300,- Daarop zeg ik tegen de beambte dat ik dan nog liever de hele middag naar dat bonnetje blijf zoeken want ik weet zeker dat ik het niet heb weggegooid. Na een tijd besluit ik om de beambten te overtuigen dat ik niet langer in Roemenië ben geweest dan de tijd die op het vignet staat met behulp van de export/importpapieren die immers in Bors, toen we Roemenië binnen kwamen, zijn afgestempeld en gedateerd.  Ons wordt meegedeeld dat we voor deze keer tegen betaling van een koffie en een Cola alsnog de grens over mogen. 

Rond 12.00 uur zitten we op de snelweg in Hongarije en zonder problemen bereiken we zondagavond Nederland en zijn we om 20.00 en na ruim 4200 km eindelijk thuis.