Reisverslagen‎ > ‎

2008-04 April

In april van 2008 is er een ongeveer 900 kg aan kleding en schoeisel, computers, schrijfpapier, pennen, enz. naar Roemenië gegaan. , Moisa en Reghin. Met de voorbereiding was ik al in oktober 2007 begonnen. 
Door het Strabrechtcollege uit Geldrop zijn 32 computers geschonken. 
Van de Leeuwenborgh opleidingen uit Sittard kregen we in oktober nog eens een 80 tal computers en een honderdtal monitoren. 
Dankzij een leegstaand kantoorpand in Eindhoven waarover we 4 maanden hebben mogen beschikken, konden we alle computers opslaan en verzendklaar maken. Wekenlang ben ik, samen met mijn zoon Wim en mijn collega Guus bezig geweest om de systeemkasten schoon te maken en van nieuwe software te voorzien. 
Via Stichting Leven voor Leven uit Deurne is een dertigtal computersets naar een paar hospitaaltjes in Bacau gegaan.
Een groot deel is samen met een aantal printers, scanners, switches plus nog wat kleding en speelgoed met de hulp van de firma Bumet in het voorjaar van 2008 via Debreçen naar Reghin gegaan. De rest hebben we zelf vervoerd.
Ook de Stichting Roma Capusu Mic heeft een drietal complete computersets gekregen voor een leslokaaltje in dit zigeunerdorpje vlak voor Gilau langs de E60 naar Cluj Napoca. 

Op 26 april 2008 ben ik samen met mijn dochter en 2 van haar vriendinnetjes met een volle wagen naar Roemenië vertrokken. Door de grote drukte op de Duitse snelwegen slaagden we er niet in om tijdig Hongarije te bereiken. Halverwege in Oostenrijk konden we 's avonds na 22.00 uur geen slaapplaats meer vinden. Na een paar uur zoeken hebben we maar besloten om een paar uurtjes langs te snelweg te rusten. Om een uur of drie in de ochtend zijn we weer op weg gegaan. Gelukkig kon Simone ook heel wat kilometers rijden. 
Doodmoe kwamen we 's avonds in Reghin aan. Na een goede maaltijd zijn Simone en haar vriendinnen in het weeshuis Casa Maria ondergebracht en ik heb de hele week op de bank bij de heer Atanasoaie senior overnacht.

Maandag hebben we eerst de spullen uit mijn auto uitgeladen. We mochten van de directrice van Ioan Bojor, mevrouw Lupescu, een klaslokaal gebruiken. 
Van daaruit hebben we onze eerste kleding en computers verdeeld over een paar lagere scholen en instellingen.

Om 8.00 uur de volgende dag verwacht bij de school Ioan Bojor. Met een schoolbusje werden we opgehaald om naar Comori te gaan waar we vandaag te gast zouden zijn. Nadat het busje was geladen met kleding en computers gingen we op weg.
Onderweg zijn we in Gurghiu gestopt om de burgemeester, Laurentiu Boar, te ontmoeten en zijn medewerking te vragen voor mijn activiteiten. Na een koffie, een drankje en de nodige afspraken gingen we verder.
In Comori werden we verwelkomd door kinderen in prachtige klederdracht. Twee ruiters, eveneens in klederdracht stonden voor de school. Natuurlijk moest ik plaats nemen op een van de paarden. Arm paard! De teugels durfde ik niet vast te houden, bang als dat ik was dat bij de minste of geringste ruk aan de teugels, a.g.v. mijn onvaste zit op de rug, het paard meteen in galop zou schieten. Ik was heel blij dat ik weer beneden stond.
Nadat het busje was uitgeladen werden we uitgenodigd om in het schooltje plaats te nemen. De kinderen vergasten ons daar op een aantal liedjes van de streek. Een van de gastheren naast me zorgde voor de vertaling van alles wat er gezongen werd.
Daarna werden we uitgenodigd om naar de bergweiden te gaan buiten het dorp. We zouden daar de feestelijkheden meemaken die plaats vinden als de schapen en geiten voor het eerst naar de zomerweiden gaan. De eerste weken komen de herders met de kudde 's avonds nog naar beneden, maar vanaf half mei blijven ze weg. De hut waarin ze slapen, koken en kaas maken wordt elke 4 a 5 weken afgebroken en verhuisd dan met de kudde mee naar een ander gebied. De kaas wordt regelmatig naar het dorp vervoerd voor de verkoop.
Na een uitgebreide maaltijd met gekookt en gebraden schapenvlees, met brood en kaas van enkele minuten tot dagen oud en andere etenswaren was het tijd om weer naar beneden te gaan.
In de plaatselijke ontmoetingsruimte een soort patronaatsgebouw uit de jaren vijftig, werden we door kinderen in klederdracht getrakteerd op dans en muziek.
Na wat met een aantal dorpelingen gesproken en bezocht te hebben was het tijd voor de barbecue en de Tiuca. Maar eerst heb ik aan de familie Ionci behalve kleding ook speelgoed voor de kinderen gegeven. Zij wisten nauwelijks wat ze  er mee konden doen. 
Met een aantal dorpelingen heb ik uitvoerig gesproken wat de beste oplossing is voor zijn huisje omdat het geen zin heeft om het huis te restaureren. De fundering is gescheurd, balken rot en gebroken, het dak is eigenlijk overal lek. Met behulp van een aantal foto's door de gaten in het plafond kon ik de deplorabele staat van het dak beter bekijken. Een nieuw huis bouwen naast het bestaande is de beste oplossing. Het hoofd van de basisschool de heer Vultur zal zorg dragen voor het inhuren van een paar werknemers en uitzoeken wat de kosten zullen gaan bedragen. Dat is de  goedkoopste manier.
Omdat ik de volgende dag een volle wagen met kleding en monitoren op moet halen bij Bumet in Debreçen wil ik op tijd naar mijn bed. Dit lukt nauwelijks maar rond middernacht zijn we weer terug in Reghin. 

's Morgens om 7.00 uur rijden George en ik naar Debreçen. Halverwege, in Roemenië moet ik vol op de rem omdat vlak voor mij een elektriciteitskabel, die boven de weg hangt, plotseling knapt en naar beneden komt. Ik sta net op tijd stil, de kabel hangt voor tegen de motorkap. Gelukkig is de isolatie nog heel. 
Omdat er in Hongarije aan de wegen wordt gewerkt en we dwars door Debreçen, intussen een zeer grote en drukke stad, heen moeten zijn we pas om 15.00 uur bij Bumet. Tegen zessen kunnen we volgeladen weer op weg. Tussen Cluj Napoca en Reghin nemen we een alternatieve "kortere" weg. De eerste 10 a 15 km, richting Dej, zijn opgebroken en omdat het donker is zie ik alleen maar aan de hand van het licht van andere auto's waar de weg zo ongeveer moet liggen. Na 15 km zitten we vrijwel alleen op de weg. Het is een bergachtig slinger weggetje waar op sommige plaatsen vlak bij Reghin het wegdek ontbreekt en ik tussen losse keien door moet. Om half drie in de ochtend Roemeense tijd zijn we in Reghin.

Donderdag hebben we 's morgens een om 8.30 een afspraak bij Ioan Bojor waar we opgewacht worden door een docent van de school Lucian Blaga. Ook zij hebben een aantal computers gekregen. Op Lucian Blaga spreken we met de directrice en twee docenten over mogelijke contacten met Nederlandse scholen.
's Middags gaan we naar Moisa, een lieflijk bergdorpje ongeveer 25 km ten zuiden van Reghin. De tijd heeft hier stil gestaan. Ook hier leveren we een partij kleding die via de school wordt verdeeld en een aantal computers.

Op vrijdagmorgen zitten we om 8.00 uur aan een zeer uitgebreid ontbijt in het appartement van mevrouw Lupescu. Daarna moeten we weer naar de school Ioan Bojor omdat de kleding die we woensdag in Hongarije hebben opgehaald voor een deel wordt opgehaald met een schoolbusje door de mensen uit Comori. De heer Vultur, hoofd van de basisschool in Comori, is er ook bij en hij heeft meneer Ionci meegebracht. Om 11.00 uur hebben we een afspraak met de manager van het ziekenhuis, meneer Moldovan. Tijdens het gesprek, dat goed verloopt, waarschuwt hij wel dat de genezing een proces zal zijn van lange duur en dat Ionci zal moeten stoppen met roken. Dit laatst zal niet meevallen maar meerdere mensen in Comori, o.a. de winkelier waar hij zijn sigaretten haalt, zullen een oogje in het zeil houden. Er wordt afgesproken dat meneer Moldovan samen met meneer Vultur en meneer Boar zullen zorgen dat meneer Ionci en zijn familie zich kan verzekeren tegen ziektekosten. Dat is een betere oplossing dan alleen zorg dragen voor zijn been.
Daarna hebben we nog een afspraak met een afdeling van het weeshuis Casa Maria op het terrein van het ziekenhuis.
In de namiddag gaan we naar hotel Marion, waar we heerlijk eten op uitnodiging van mevrouw Lupescu. Na een bezoek aan Lunca alwaar George jr een lapje grond heeft om groente te verbouwen gaan we nog bij de vioolbouwer Mihai Harsan aan.

Voordat we zaterdag morgen vertrekken hebben we 's morgens om 7.00 uur nog een afspraak met de mensen van het ziekenhuis die namens de directeur een aantal computers en uniformen voor de verpleging in ontvangst zullen nemen. 
Na een hartelijk afscheid en een lange reisdag komen we 's avonds tegen achten in Mosonmagyarovar aan alwaar we eten en overnachten.

De volgende dag na het ontbijt zijn we weer vroeg op weg. Nabij Regensburg krijgen we een steen tegen de voorruit. Het ziet er eng uit, de scheur in het glas gaat steeds verder. Bij Würzburg zitten we drie uur lang in een file. Jammer, daardoor zijn we pas om 12.00 uur 's avonds thuis. De ruit zit er nog in en we kunnen weer in ons eigen bed. Heerlijk!

Bedankt voor je hulp achter het stuur Simone! Je was een voortreffelijke chauffeuse en samen met je vriendinnen Kitty en Laura een aangenaam gezelschap.